Risale-i Nur’un Tercümesi
2. Nokta
Lafza itimat olmaz, malumdur “hafıza-i beşer nisyan ile, idrak-i beşer iltibas ile malüldür.” İnsan bu, karışır ve karıştırır. Fakat beşer şaşar deyip mazur görebilir miyiz mütercimin yaptığı hatalı bir işi? Orta Çağ engizisyon mahkemesinde ölüme mahkum edilen Fransız Dolet (1509-46)’in suçu Eflatun’un Diyaloğunu heretik bir dürtüyle haşri inkar edecek bir ima ile tercüme etmesidir. Yani kaynak metne kendinden bir şeyler ilave edivermiştir. İlave ettiği husus kellesine mal olmuştur. Halbuki bir müfessirde aranılan en mühim vasıflardan birisi olan şu husus mütercim için de geçerlidir; “Kur’an-ı Hakîm, hakiki ilimleri hâvi bir kitab-ı mukaddestir. Ve bütün asırlarda, insanların umum tabakalarına hitap eden ezelî bir hutbedir. Bunun için Kur’an’ı tefsir ederken
- hakikatin safi olarak ifade edilmesi
- ve böylece hakiki bir tefsir olması için müfessirin kendi hususi meslek ve meşrebinin tesiri altında kalmamış
- ve hevesi karışmamış olması lâzımdır.” (Konferans/11)
Şimdi bu zamanda Risale-i Nur okuyanlar bir çok gruba inkısam etmişler. Bir çok cemaat zuhur etmiş. Bu gruplardan birisine mensup olan bir mütercim nurları tercüme ederken o hususi meslek ve meşrebini nazara alırsa o vakit çeviri yetersiz kalır ve davaya sadakatsizlik yapılmış olur.
Bu sadakat meselesinde ya aczimizden yahut meselenin ciddiyetinden “YEMİNLİ MÜTERCİMLİK” diye bir müessese kurulmuş. Ve mütercimlik şahidliktir. Yalancı şahidlik hem kul nezdinde hem indallah en büyük günahlardandır. Dünyada zecr ve ihanet damgası ukbada cehennem ve sakar belası ile cezalandırılır sadakatsiz bir mütercim. Mütercim kaynak metinde olmayan bir hususu eklese yahut çıkarsa evvela müellifin hukukuna tecavüz etmiş olur, bir müellife demediğini atfetmek iftiradır. Sonra okuyucuyu kandırmış olur.
Dr. Mehmet Rıza Derindağ
